Wystawa Hiwa K Wysoce nieprawdopodobne, choć nie niemożliwe

Ulotka

Projekt ulotki został przygotowany w formacie A5. Skorzystaj z odpowiednich opcji przy drukowaniu.

-
Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie
Pl. Małachowskiego 3
00-916 Warszawa
15

W języku kurdyjskim słowo „hiwa” oznacza „nadzieja”. Na wystawie Wysoce nieprawdopodobne, choć nie niemożliwe prezentowane są prace Hiwy K — z pochodzenia irackiego Kurda, który kilkanaście lat temu dostał się jako uchodźca polityczny do Europy, a dziś zaliczany jest do czołówki światowej sztuki. Jego wyjątkowa taktyka artystyczna polega na tworzeniu formy z wykorzystaniem praktyki życia codziennego, wspomnień z dzieciństwa, dorastania czy rodzinnych anegdot. Twórczość Hiwy K, w której elementy biograficzne mieszają się z tym, co zasłyszane i co fikcyjne, stawia w zupełnie nowym świetle problematykę uchodźctwa, funkcjonowania w innej kulturze czy geopolitycznych uwarunkowań ludzkiej egzystencji.

Skonstruowana w odwołaniu do architektury Zachęty wystawa daje wgląd w działanie artysty, umożliwiając widzowi doświadczanie jej przestrzennych aspektów. Wiedza i zmysłowe doznania składają się tu na frapujący, wielopoziomowy przekaz. Ekspozycję otwiera monumentalna instalacja, Czego nie zrobili barbarzyńcy, zrobił Barberini, zbudowana z pięciu form z piasku, naśladujących kasetony sklepienia rzymskiego Panteonu. Umieszczenie ich na podłodze pozwala dostrzec deformacje, dzięki którym wskutek złudzenia optycznego wnętrze kopuły zyskuje harmonijną formę. Kasetony nawiązują do tradycyjnych metod odlewniczych wykorzystujących matryce z piasku. Instalację dopełniają sceny odlewania form użytkowych z brązu, w składzie, którego znalazły się metale kolorowe pozyskane z pól bitewnych Iraku. Hiwa K przypomina o tym, jak od wieków materia krąży pomiędzy polem kultury i polem wojny.

Wojna zaś jest początkiem i spoiwem całej twórczości artysty, bo to ona zmusiła go do pełnej dramatyzmu pieszej wędrówki do Europy. W pracach wideo pokazywanych w kolejnej sali Hiwa K stawia nas przed wyzwaniami, jakich sam doświadczył. Jego osobista historia opowiedziana z wykorzystaniem na poły fikcyjnych narracji, zagadek i działań składa się na obiekt-labirynt, którego niewielkie pomieszczenia sprawiają, że widz doświadcza poczucia ciasnoty, lęku i dyskomfortu. Artysta prowadzi nas z więzień i kryjówek, poprzez ruiny zbombardowanych miast, do Europy z jej materialnym dziedzictwem i problemami przestrzeni publicznej. Wystawę zamyka instalacja, której główny element, spiżowy dzwon, powstał w Polsce z wykorzystaniem zużytych łusek po nabojach. Towarzyszy jej film ukazujący historię tej pracy — pierwszego dzwonu Hiwy K odlanego we włoskiej ludwisarni z użyciem miedzi i niklu będących pozostałościami po działaniach wojennych bądź wojskowych.

Od czasu opuszczenia irackiego Kurdystanu Hiwa K zanurzony jest we wciąż trwające procesy przybywania. Do krajów, instytucji i wspólnot przekształcanych przez niego tak, by odnaleźć ich społeczne i strukturalne możliwości. W swojej praktyce artystycznej wyrysowuje linie uskoku, nieciągłości i wydobywa niespodziewane formy z elementów poetyckich i politycznych. Dogłębnie zainteresowany geopolityką i ekonomią, kształtującymi jego własną kondycję jako uchodźcy, a potem obywatela innego kraju, wybrał wskazywanie zagadnień politycznych — jak sam mówi — małym palcem zamiast palca wskazującego. Dlatego publiczność, uczestnicy, obserwatorzy jego działań rozumieją to przesłanie bez żadnej instrukcji.

Hiwa K — artysta wizualny, mieszka i pracuje w Berlinie. Pochodzi z irackiego Kurdystanu, uciekł z kraju w 1996 roku, ostatecznie osiedlając się w Niemczech, gdzie ukończył studia artystyczne. Jest znakomitym gitarzystą flamenco, studiował z Paco Peñą i nadal praktykuje muzykę równolegle ze sztukami wizualnymi. Jego prace były prezentowane na największych wystawach sztuki współczesnej jak documenta 14, Ateny i Kassel (2017); 56 Biennale Sztuki w Wenecji (2015); La Triennale, Intense Proximity, Palais de Tokyo, Paryż (2012). Wziął także udział w większości edycji festiwalu Alternativa w Gdańsku (2009—2016). Jego ostatnie wystawy indywidualne miały miejsce w New Museum, Nowy Jork, 2018; Kunstverein Hannover, 2018; S.M.A.K., Gandawa (2018) oraz w KunstWerke Berlin (2017). Od 2005 roku współpracuje z kuratorką Anetą Szyłak. W 2008 zainicjowali projekt Estrangement — serię warsztatów, badań lokalnych i dyskusji w Kurdystanie, których wyniki były w formie wystawy prezentowane w The Showroom, Londyn (2010) i w ramach festiwalu Alternativa (2011). Artysta otrzymał Arnold-Bode-Preis ufundowaną przez miasto Kassel (2016) oraz Ernst Schering Preis (2017).

Aneta Szyłak — kuratorka i autorka tekstów o sztuce, obecnie zajmująca się tworzeniem NOMUS — Nowego Muzeum Sztuki w Gdańsku. Z Hiwą K pracuje od 2005 roku. Dyrektorka-założycielka Instytutu Sztuki Wyspa (2004–2014) oraz Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia (1998–2001). Od 2010 twórczyni i dyrektorka artystyczna Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Wizualnych Alternativa. Kuratorka (także zespołowo) wystaw takich jak m.in. Uszczerbki i straty (2016); Wernakularność (2015); Codzienność (2014); Hito Steyerl: Abstract (2014); Oliver Ressler: Wizje polityczne — Świat od nowa (2014); The Field is to the Sky, Only Backwards (2013); Buildings and Remnants (2012); Praca i wypoczynek (2011); Estrangement (2010–2011). Przygotowuje projekt doktorski Curating Context — the Palimpsest on the Quotidian and the Curatorial w Goldsmiths w Londynie i na Uniwersytecie Kopenhaskim.

Za treść odpowiada organizator wydarzenia. Szczegóły można sprawdzić bezpośrednio na stronie zacheta.art.pl