Muzeum Architektury - Wystawa czasowa / Wystawa stała

Ulotka

Projekt ulotki został przygotowany w formacie A5. Skorzystaj z odpowiednich opcji przy drukowaniu.

Dodaj do kalendarza Google
Muzeum Architektury
ul. Bernardyńska 5
Wrocław

Uwaga: Bilet kupiony na daną godzinę upoważnia do wstępu do muzeum od godziny, na którą został kupiony bilet w godzinach otwarcia muzeum.* Ostatnie wejście jest możliwe godzinę przed jego zamknięciem. Bilety wstępu na wystawy stałe upoważniają do wstępu na wystawy czasowe.

WYSTAWY CZASOWE:

ARCHITEKTURA OPTYMIZMU. FENOMEN KOWNA, 1918 - 1940 (wystawa czasowa czynna do 3 września 2018 roku)

Muzeum Architektury we Wrocławiu zaprasza na wystawę poświęconą modernistycznej architekturze Kowna. Na ekspozycji pokazane zostaną fotografie i projekty architektoniczne najważniejszych obiektów zrealizowanych na terenie miasta w ciągu dwóch dekad: gmachów użyteczności publicznej, jak budynki administracyjne, muzea, szkoły, obiekty sportowe, rekreacyjne i handlowe, oraz willi i najciekawszych przykładów zabudowy wielorodzinnej.

Lata 1918-1940 to okres niespotykanej wcześniej transformacji miasta. Powstające wówczas obiekty architektoniczne stanowiły odzwierciedlenie politycznego, społecznego, ekonomicznego i kulturalnego optymizmu, charakterystycznego dla stolic państw europejskich, które zyskały niepodległość po I wojnie światowej. Momentem przełomowym dla architektury Kowna stał się rok 1919, kiedy nieoczekiwanie zostało ono tymczasową stolicą Republiki Litewskiej. Od tej pory rozpoczęła się niezwykle intensywna przemiana tożsamości i przestrzeni miasta - w ciągu niespełna dwóch dekad wzniesiono ponad 12 tysięcy nowych budynków, przekształcając Kowno w nowoczesną, elegancką stolicę europejską.

Po II wojnie światowej, podczas sowieckiej okupacji, dziedzictwo modernistycznej architektury międzywojennego Kowna odegrało ważną rolę stając się świadectwem utraconej państwowości, symbolicznym oknem na Zachód i wzorem dla litewskich architektów. Dla dzisiejszego Kowna spuścizna ta jest istotnym wyznacznikiem tożsamości i wyrazem genius loci miasta.

Wystawa opowiada nie tylko o mieście. Porusza także tematy rodzących się i traconych nadziei, twórczych wysiłków i fascynującego, owocnego optymizmu, migracji idei i form, lokalności i wspólnoty, sztuki i wolności.

Kuratorzy: Marija Drėmaitė, Giedrė Jankevičiūtė, Vaidas Petrulis

Projekt graficzny wystawy: Ieva Cicėnaitė, Matas Šiupšinskas, Linas Gliaudelis

Wystawa została przygotowana przez Litewską Narodową Komisję UNESCO i sfinasowana przez Ministerstwo Kultury Republiki Litewskiej. Partnerem ekspozycji są Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Litewskiej oraz Europejska Stolica Kultury Kowno 2022.

WYSTAWY STAŁE;

LAPIDARIUM I SALA ROMAŃSKA - wystawa stała

W gotyckich krużgankach dawnego klasztoru Bernardynów oraz w przylegającej do nich Sali Romańskiej eksponowane są detale architektoniczne dokumentujące przemiany stylowe zachodzące w architekturze Wrocławia na przestrzeni siedmiu stuleci, od XII do XVIII wieku. Prezentowane obiekty powstały na Dolnym Śląsku, głównie we Wrocławiu. Część z nich pochodzi z budowli zniszczonych podczas II wojny światowej, inne odnaleziono podczas badań archeologicznych. Mimo że trafiły do zbiorów muzeum w sposób nieco przypadkowy, pozwalają prześledzić zmiany zachodzące w śląskiej rzeźbie architektonicznej od XII do XVIII wieku.

Najważniejszym z prezentowanych obiektów jest z pewnością tympanon Jaksy z opactwa Benedyktynów na Ołbinie. Zabytek ten, pochodzący z lat ok. 1160 – 1163, jest najstarszym w Polsce i jednym z najstarszych w Europie Środkowej tympanonem fundacyjnym, a przy tym należy do najcenniejszych zabytków rzeźby romańskiej w kraju.

Do ciekawszych eksponatów gotyckich należą elementy portali wrocławskich kamienic. Na uwagę zasługuje zwłaszcza czternastowieczny tympanon z Veraikonem z portalu domu przy ul. Ofiar Oświęcimskich 16 oraz figura Archanioła Gabriela, będąca częścią sceny Zwiastowania w jego ościeżu. Z fazy późnego gotyku pochodzi nadproże (ok. 1500) z domu przy ul. Odrzańskiej 6, gdzie w średniowieczu mieściła się karczma cechu rzeźników, oraz portal o dwuramiennym łuku z budynku wrocławskiego szpitala Ducha Świętego. O kunszcie średniowiecznych kamieniarzy świadczą też zworniki z zamku w Grodźcu (warsztat Wendela Roskopfa, 1522–1524).

Kolekcja gotyckiej rzeźby architektonicznej obejmuje także kilka detali wystroju wrocławskich świątyń, wśród nich maswerk i wspornik z figurą anioła (fragment lektorium) z kościoła Najświętszej Marii Panny na Piasku z lat ok. 1350–1360. Podobnie datowany jest inny wspornik z aniołem, pochodzący prawdopodobnie z dawnego kościoła Franciszkanów pw. św. Jakuba. W XV w. powstały wspornik z wizerunkiem św. Pawła z niezachowanego kościoła Ducha Świętego, portal z kościoła św. Agnieszki i zworniki z kościoła św. Bernardyna. Unikatowym obiektem w zbiorach muzeum jest drewniana gotycka rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego (II poł. XV w.), która do lat 70. XX w. zdobiła narożnik szpitala Bożego Grobu we Wrocławiu. Obecnie w jej miejscu znajduje się kamienna kopia.

Na ekspozycję kamieniarki nowożytnej składają się różnorodne detale architektoniczne, dokumentujące przemiany stylowe architektury Wrocławia od renesansu, przez manieryzm i barok, po klasycyzm. Niektóre pochodzą z obiektów niezachowanych w dawnej postaci, a bardzo ważnych dla dziejów architektury Wrocławia. Należą do nich m.in. wczesnorenesansowy fryz podokienny z herbami Jenkwiczów i Hirschów z domu przy ul. Łaciarskiej 2, renesansowe nadproże portalu kamienicy przy ul. Wita Stwosza 14, manierystyczne konsole z sieni rynkowego domu „Pod Złotą Palmą” czy fragment filara z płaskorzeźbą z domu przy ul. Łaciarskiej 11. Spośród zabytków osiemnastowiecznych wyróżnia się fragment barokowej balustrady z 1727 roku, pochodzący z chóru wrocławskiej katedry. Inne detale (kapitele, fragmenty portali, kolumienki) pozostają anonimowe – nieznani są ich autorzy i miejsce pochodzenia. Mimo to stanowią ważne świadectwo dawnej architektury oraz umiejętności wrocławskich rzemieślników.

SALA ROMAŃSKA - Prezentowane relikty opactwa Benedyktynów (od około 1190 roku – Norbertanów) pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny i św. Wincentego na wrocławskim Ołbinie, ufundowanego w drugiej ćwierci XII wieku przez śląskiego możnowładcę, palatyna Piotra Włosta, powstały w czasach rozkwitu romańskiej architektury monumentalnej na Dolnym Śląsku. Klasztor został zburzony w 1529 roku z nakazu rady miejskiej Wrocławia, a materiały z jego rozbiórki wykorzystano w innych budynkach na terenie miasta. Pierwotny wygląd opactwa można zrekonstruować na podstawie dawnych rysunków, grafik i opisów, a także wyników badań archeologicznych. Poza zabudowaniami klasztornymi zgrupowanymi wokół kilku dziedzińców zespół obejmował trzy świątynie: kościoły pod wezwaniem św. Archanioła Michała oraz Wszystkich Świętych, a także trójnawową bazylikę pod wezwaniem NMP i św. Wincentego, która stanowiła dominantę całego założenia.

Wyobrażenie o rozmiarach budowli, będącej jedną z największych świątyń na terenie ówczesnej Polski, dają potężne głowice kostkowe, z których trzy można oglądać na wystawie. Budynki opactwa na Ołbinie miały bogatą dekorację rzeźbiarską. Prezentowane detale, a zwłaszcza tympanon Jaksy eksponowany w lapidarium w krużganku północnym, należą do najcenniejszych zabytków rzeźby romańskiej w Polsce.

Piotr Włost i jego żona Maria ufundowali także we Wrocławiu opactwo Kanoników Regularnych pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny na Piasku. Dwunastowieczna świątynia uległa zniszczeniu w trakcie budowy w XIV wieku nowego gotyckiego kościoła. Pozostałością po niej jest prezentowana zdwojona baza, która pierwotnie stanowiła podstawę konstrukcji empory przeznaczonej dla fundatora.

ARCHTEKTONICZNE RZEMIOSŁIO ARTYSTYCZNE OD XII DO XX WIEKU - wystawa stała

Na wystawie obejrzeć można wytwory szklarstwa i witrażownictwa, kaflarstwa i sztukatorstwa, rzemiosł kowalskich i ślusarskich, odlewnictwa, wyroby stolarskie i kamieniarskie, a także drewniane stropy i malarstwo plafonowe. Chronologiczny układ eksponatów pozwala prześledzić różnorodność form i przemiany stylowe zachodzące przez wieki, od wczesnego średniowiecza aż do 1 połowy XX w. Obiekty pochodzą nie tylko z terenu Śląska, ale także z innych regionów Polski i Europy.

Nagroda - Wystawa od 17 lat cieszy się niesłabnącym powodzeniem wśród zwiedzających. W 1998 roku została wyróżniona SYBILLĄ – ministerialną nagrodą na Wydarzenie Muzealne Roku. Dzięki uzyskanej w 2015 roku dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego udalo się zmodernizować ekspozycję, częściowo ją przearanżować i wzbogacić o nowe eksponaty, m.in. piec w stylu art deco i dwa średniowieczne witraże.

Przewodnik - Bogato ilustrowany przewodnik po wystawie autorstwa jej kuratorek - Agnieszki Goli, Beaty Fekecz-Tomaszewskiej i Magdy Ławickiej - podzielony został na trzy części, charakteryzujące kolejno rozwój architektonicznego rzemiosła artystycznego od średniowiecza, na przestrzeni XVI i XVIII wieku, aż do początku wieku XX. Każda z części zawiera obszerny tekst poświęcony najważniejszym zagadnieniom społecznym, religijnym i kulturowym, które stanowią tło dla przemian w sztuce rzemieślniczej, oraz szczegółowe omówienie najcenniejszych obiektów znajdujących się na wystawie stałej w Muzeum Architektury we Wrocławiu.

*Godziny otwarcia muzeum
Poniedziałek: nieczynne
Wtorek: 11:00–17:00
Środa: 10:00–16:00
Czwartek: 12:00–19:00
Piątek: 11:00–17:00
Sobota: 11:00–17:00
Niedziela: 11:00–17:00

Za treść odpowiada organizator wydarzenia. Szczegóły oraz termin rozpoczęcia sprzedaży wejściówek można sprawdzić bezpośrednio na stronie ewejsciowki.pl