"Estetyka i uprzedzenia" - wystawa

Ulotka

Projekt ulotki został przygotowany w formacie A5. Skorzystaj z odpowiednich opcji przy drukowaniu.

wstęp wolny

artyści: Siram Alajem, Renana Aldor, Assaf Alkalai, Sharon Azagi, Tymon Bryndal, Eyal Chirurg, Shir Cohen, Matĕj Frank, Kim Gazit, Nimrod Karmi, Zofia Kuligowska, Justyna Los, Magdalena Morawik, Nissreen Najjar, Netta Peretz, Krzysztof Perzyna, Mikołaj Podworny, Bar Sharma, Jana Shostak, Camea Smith, Julia Taszycka, Ye՝ela Wichanski

kuratorzy: Adina Bar-On, Marek Wasilewski

Wystawa jest podsumowaniem ponad dziesięcioletniego projektu zainicjowanego przez izraelską artystkę i perfomerkę Adinę Bar-On. W ramach tej inicjatywy, w różnych miejscach w Polsce i w Izraelu, spotykały się grupy młodych artystów związanych z Bezalel Academy of Arts and Design w Jerozolimie oraz z ASP w Krakowie, Wrocławiu, Warszawie i z Uniwersytetem Artystycznym w Poznaniu.

Projekt Adiny Bar-On stawia pytania o uprzedzenia, jakie trzeba przezwyciężyć w procesie tworzenia sztuki, która mierzy się zagadnieniami tożsamości, historii i polityczności. Wskazuje na to, jak wygodne jest posługiwanie się stereotypem w opisie tego, co dla artysty stanowi zagrożenie i wyzwanie. Ujawnienie tych mechanizmów może być szczególnym wyzwalającym doświadczeniem dla młodych twórców z Polski i z Izraela, których łączą, a zarazem rozdzielają – wspólna historia i głębokie związki kulturowe. Dla młodych Izraelczyków podróż do Polski to powrót do kraju, w którym zginęli ich bliscy, to często trudna i traumatyczna próba zobaczenia w największym cmentarzu Żydów – miejsca tętniącego życiem, pełnego młodych ludzi otwartego kraju o bogatej kulturze. To przede wszystkim cień dramatycznego pytania o postawy polskich sąsiadów w czasach wojny i zaraz po niej. Dla młodych Polaków wyjazd do Izraela to zderzenie z bliskowschodnią egzotyką, napięciem panującym w kraju prowadzącym nieustanny konflikt zbrojny, ale przede wszystkim z miejscem, które jest jednym z najważniejszych źródeł naszej duchowej cywilizacji. Wiele wskazuje na to, że pole dialogu Izraelczyków i Polaków to pole minowe, to ciągłe, gorące, emocjonalne nieporozumienie – bolesne dla tych, którzy tak bardzo pragną zrozumienia, to monologi tych, którzy chcą być wysłuchani jako najbardziej niewinni spośród ofiar historii.

Celem tych podróży, warsztatów, seminariów i dyskusji było stworzenie prawdziwie swobodnego, nieograniczonego żadnymi regułami poprawności politycznej pola dyskusji, wymiany poglądów, okazji do dzielenia się własnymi wątpliwościami i wrażliwością. Dialog młodych artystów przebiegał na różnych poziomach i w poprzek wszystkich możliwych podziałów, kreowanych przez politykę, historię, narodowość, wyznanie religijne bądź jego brak, płeć, wiek i doświadczenie życiowe. Bardzo ważnym elementem projektu było wspólne doświadczenie podróży po własnym i obcym kraju, możliwość spojrzenia na własną rzeczywistość oczami obcego, umiejętność krytycznego, dyskursywnego patrzenia na to, do czego się już przyzwyczailiśmy i co jest zwykłym elementem codzienności.

Kluczowe dla przepracowywania tego dialogu było wybranie miejsc takich, które dla obu grup były naznaczone głębokim kontekstem historycznym, estetycznym i politycznym. Miejsc pamięci, miejsc bólu, miejsc wstydu, miejsc szczególnej wrażliwości – nie brakuje ani w Polsce, ani w Izraelu. To mogła być podróż od kamiennej jerozolimskiej Ściany Płaczu do betonowego muru zbudowanego na granicy Autonomii Palestyńskiej, to mogła być poznańska synagoga, w której przez 60 lat po Holocauście nadal działała miejska pływalnia. Praca w punktach, ujawniających przecięcia dyskursów historycznych, estetycznych i emocjonalnych, tworzących trudne czasem do rozwikłania narracje jest szczególnym wyzwaniem dla młodych artystów, którzy poszukują swojej tożsamości i języka ekspresji artystycznej. Dlatego niezwykle ważny był wspólnotowy aspekt tego projektu. Prace powstawały podczas warsztatów, były prezentowane i dyskutowane przez wszystkich członków grupy roboczej. W ciągu 10 lat w działaniach wzięło udział 120 uczestników z Polski i z Izraela, 6 liczących po 20 osób mieszanych grup spędziło wspólnie po 10 dni w Polsce i w Izraelu. Spośród nich na wystawie prezentowanych jest zaledwie 20% prac, które kuratorzy wybrali jako najlepiej opisujące to doświadczenie twórcze. Znalazły się wśród nich działania performatywne, instalacje, obiekty, prace filmowe i fotograficzne. Łączy je przede wszystkim to, że są żywym świadectwem procesu poszukiwania twórczej tożsamości i przezwyciężania ograniczających nas stereotypów.

Za treść odpowiada organizator wydarzenia. Szczegóły można sprawdzić bezpośrednio na stronie www.arsenal.art.pl